چكيده وجود پيوندى ريشه‌دار و ناگسستنى ، ميان قرآن و همتايان معصوم و بىمانندش ، كه از حديث زريّن « ثقلين » و دهها روايت ديگر برمىآيد ، بايسته بودن مطالعهء ژرف و تحليل گونهء سخنان تفسيرى آن بزرگواران را براى تفسير پژوهان ، به منظور انجام تفسيرى مطمئن و استوار از قرآن كريم ، آشكار ساخته است . ليكن ، بىگمان ، بهره‌مندى روشمند و درست از روايات تفسيرى ، كه گفته‌هاى تفسيرى معصومان عليهم السّلام را در آن بايد جستجو نمود ، از يك سو ؛ نيازمند آگاهى از آسيب‌ها و آفاتى است كه سوگمندانه سبب شده است تا در گذر زمان و حوادث ، ناراستىهايى در دو حوزهء « سند » و « متن » ، با سخنان روشنگرانهء مفسّران حقيقى قرآن ، آميخته شود كه شناخت اين آسيب‌ها با راهكارهاى درمان آن ، نخستين گام براى بهره‌گيرى از آن ، در تفسير است . و از سويى ديگر : شناخت روشهاى گوناگون معصومان عليهم السّلام ، در ارائه تفسيرى استوار و روزآمد ، از رهگذر بررسى عميق نمونه‌هاى فراوانى از تفسيرهاى آنان ، گام مهم ديگرى است ، كه در كنار گام نخست ، پيشنيازى بايسته براى بهره‌مندى از اين روايات در تفسير ، بشمار مىآيد . در اين راستا ، رسالهء حاضر ، چگونگى جايگاه و نقش روايات تفسيرى در تفسير و آسيب‌شناسى و روش‌شناسى آن را به بحث نهاده و پيش از آن ، پيوند معصومان عليهم السّلام با قرآن را در فصلى كوتاه ، عنوان كرده است . واژگان كليدى : « روايات تفسيرى » ، « معصومان عليهم السّلام » ، « آسيب‌شناسى » ، « روش‌شناسى » .